Zullen we doen alsof het RIVM niet bestaat ?

En daar was het dan. Het uur U. 12.00 uur, maandag 1 juni, 2e Pinksterdag 2020. Na weken van geheelonthouding ging de horeca weer open. Het was alsof het aftellen was zoals bij Oud en Nieuw. Ruim opgezette terrassen, precies op anderhalve meter van elkaar, iedereen netjes aan een tafeltje. Pijlen op de grond geven aan hoe je moet lopen en waar je wel en niet mag komen. Zelfs een ‘WC-protocol’ heb ik voorbij zien komen. Ordnung muß sein!

Natuurlijk zijn de mensen blij met meer vrijheid en even weer lekker iets drinken op een terras of in het café. Of het allemaal net zo spontaan is als voorheen zet ik grote vraagtekens bij. En of de richtlijnen na vijf bier nog net zo Corona-proof zijn, betwijfel ik nog meer. Cafébezoek is voor het opdoen van sociale contacten en dom drammen aan het schap. Persoonlijk zal ik direct bekennen dat mij dat niet zo goed meer lukt, anderhalve meter afstand houden, na een paar goud-gele vrinden. Hoe dan ook, gemist hebben we het, maar wat hoop ik toch dat dit niet ‘normaal’ blijft.

Vanmorgen gingen de deuren van het voortgezet onderwijs ook weer open voor publiek. Minister van Onderwijs, van Engelshoven, zei zondag op televisie dat jongeren ontzetten zaten te trappelen om weer naar school te kunnen. Om eerlijk te zijn zag ik dat niet bij iedereen in de praktijk. Ook hier kun je zien dat iets wat niet normaal is erg moeilijk in te passen is in een nieuwe structuur en werkwijze.

Bij binnenkomst eerst handen ontsmetten bij een zuiltje midden in de gang waar je niet omheen kunt. De conciërge ziet erop toe dat niemand ontsnapt aan de ontsmettende alcohol, een ingrediënt wat normaliter streng verboden is binnen de muren van een school. Al snel was de hashtag #gratisboozbijdeingang en #happyhour@school trending onder de schooljeugd. Hoe moeilijk is het om pubers die elkaar weken en weken niet gezien hebben op afstand van elkaar te houden. Onbegonnen werk lijkt het wel.

Met sommige leerlingen heb je een bijzondere band. Jongens en meisjes die hun huis niet persé zien als de veilige haven wat het zou moeten zijn. School is dan voor hun juist de plek waar ze zich veilig voelen en waar professionele mensen zijn die hun verhalen aanhoren en het gevoel van geborgenheid geven. Een leerlinge komt binnen met tranen in haar ogen. “Meneer, ik wil u zó graag een knuffel geven en ik heb u zoveel te vertellen. Zullen we voor een halve minuut doen alsof het RIVM niet bestaat?”

Opeens realiseerde ik me weer wat voor een bijzonder beroep ik heb en ja…wat heb ik dat gemist.

Namens Niels,

een fijne dag…

Gerelateerde berichten

  • Allemachtig wat prachtig…29 juni 2021 Allemachtig wat prachtig… Het eerste weekend in anderhalf jaar waarin het leek dat de wereld een beetje open ging en alles weer liet zien wat het leven zo mooi maakt. Met elkaar en samen een feestje vieren. Het […]
  • Stoppen d’r door…15 juni 2021 Stoppen d’r door… Soms zijn dingen zo bijzonder dat ik het in mijn gecompliceerde brein niet recht kan breien. Vooral als het om groene ideeën gaat, gaan bij mij de stopjes d’r wel eens door. Of het nu […]
  • Verdienmodel…8 juni 2021 Verdienmodel… Poen voor groen, stoppen met maaien, geef insecten te ruimte, diversiteit en vooruit met de geit. Van vuilstort naar landschapsvervuiling met zonnepark Rikkerink en tiny houses op TSB […]
  • Collectieve pijn…25 mei 2021 Collectieve pijn… We wanen ons in een soort tweede werkelijkheid waarin we het blijkbaar fijn vinden onszelf voor de gek te houden. Schoolfeestvlaggen die vier wapperen aan de Goorse gevels en ik zag […]
  • Huis-zweef-teef…11 mei 2021 Huis-zweef-teef… Op 4 Mei herdenken we en een dag later vieren we feest voor 'vrijheid'. Nou ja vrijheid, alles is betrekkelijk en niet voor iedereen. Om acht uur zijn we stil en dat geldt voor mij al 42 […]