Een leven lang quarantaine…

Normaal rond deze tijd maak ik er een sport van om het meest goedkope tripje op de kop te tikken naar een warm oord in februari. Boeken via de grote aanbieders online of reisbureaus doe ik al jaren niet meer sinds ik in de gaten kreeg dat ik die honderden euro’s niet sneller zelf kon verdienen. Gewoon zelf contact leggen met het hotel en er eigenhandig losse vliegtickets bijboeken bij een prijsvechter in de lucht…

(meer…)

Hej d’r last van?…

Hoe moeilijk kun je het elkaar soms maken? Gisteren scrolde ik door nieuwsberichten op de verschillende nieuwssites die onze Hof rijk is en bemerkte een boel wrevel. Of het nu gaat over woonwagenplaatsen, opvang van leerlingen bij ‘De Wonderschool’ in het pand van een voormalige kleuterschool, gedoe over de nieuw te bouwen Lidl op de plek van de Rabo óf nieuwbouw achter ‘De Ster’. Het is allemaal niet goed of het deugt niet…

(meer…)

Alsof je een emmer leeg gooit…

Soms moet je keuzes maken. Waar kies je voor? De CV-ketel die aan vervanging toe is of dat voortuintje aanleggen? De wasmachine, die op z’n laatste koolborstels loopt, of toch die droomauto aanschaffen? Het zijn keuzes die we allemaal dagelijks maken. In huize Kremers wordt in eerste plaats de afweging gemaakt wat echt prioriteit heeft en wat kan wachten. Een jaar of twee geleden hadden we het plan ons huis milieuvriendelijker te maken. Beter voor het milieu en beter voor onze knip was het idee…

Zonnepanelen, isoleren van muren, vloer en dak, warmtepompje en een pellet-kachel om de boel warm te houden. Voortvarend als we waren overal offertes aangevraagd en eens geïnformeerd naar het energiefonds waar je bijna voor niets geld kunt lenen om te verduurzamen. Alle plussen en minnen onder elkaar kwamen we op een beste duit om onze plannen te verwezenlijken.

We spraken af om een jaar flink te gaan sparen om het te lenen bedrag zo laag mogelijk te houden. Ik hou niet van schulden. We beginnen in dat “spaarjaar” met de kleine dingen die snel op te lossen zijn en niet veel hoeven te kosten. Overal led-verlichting die vanzelf uit gaan als je er niet bent, tochtstrippen, waterbesparende douchekop en ’s nachts de wasmachine aan.

Toen brak er een tijd aan waar we helaas veel zorgkosten gingen maken. De ene rekening na de andere van het ziekenhuis viel op de mat. Onze energieleverancier verhoogde zijn tarieven en de gemeentelijke belastingen gingen zoals ieder jaar weer iets omhoog. De hypotheekrenteaftrek daalde en de naschoolse opvang deed er ook een paar procentjes bij. De kinderopvangtoeslag van de overheid steeg uiteraard niet mee en per saldo scheelde dat weer een paar tientjes in de week in de min welteverstaan.

De tering naar de nering was het verhaal. Het geld stroomt van je af alsof je een emmer leeg gooit. Met kwartjes moet je het verdienen terwijl het er met euro’s uitvliegt. Niet tegen te werken. Het verduurzamen van ons huis was geen prioriteit meer en de map met zorgvuldig uitgekozen aanbieders verdween al snel onder in de kast. Want tja, wat heeft op dit moment prioriteit?

Twee ton per jaar voor het onderhoud van een gemeentehuis, wat voor een groot deel leeg staat. Daar bovenop nog eens acht ton voor ‘noodzakelijk’ onderhoud voor een gebouw van 15 jaar oud. Snel rekensommetje leert dat dat kreng in de jaren dus al krap vier miljoen heeft gekost.
Aan de andere kant wijken vol asbest, de noodzaak van een voedselbank, ’t Doesgoor dat schreeuwt om middelen voor welzijnswerk en de overdaad van niet gewilde onkruid-tuinen door heel Goor.

Huize Kremers staat dus niet alleen in het niet op orde hebben van prioriteiten…

Namens Niels,

een fijne dag…

Hufterigheid…

Volgens mij hebben we allemaal wel eens een ‘baaldag’ op het werk. Dat je denkt: “Wat doe ik hier!” Dat je er helemaal klaar mee bent en dat je het liefst in een hyperslaap gaat. Meestal is dat gevoel weer verdwenen als je een nachtje goed geslapen hebt of iets leuks hebt gedaan in het weekend. Na de grootse horeca controle in de Hof van afgelopen vrijdag vroeg ik me af of horecaondernemers ook wel eens een ‘baaldag’ hebben…

(meer…)

Mij niet bellen…

Regel één is ontkennen. Als het niet meer te ontkennen is, moet je het ontkrachten of verwarring zaaien. Dit is een welbekende strategie die zijn dienst al lang heeft bewezen. Iets anders wat daar onlosmakelijk mee verboden is, is het fenomeen ‘aandacht vestigen op iets anders’. Of het nu Grapperhaus is die in eerste instantie wegkomt met een ‘misdadige’ overtreding of het is een Minister-President die zich ineens niet meer kan herinneren dat hij een TV-toespraak heeft gehouden over ‘groeps-immuniteit’. Het werkt…

(meer…)

Knipperkoning…

Naast mijn doordeweekse job werk ik in het weekend óók als horecaportier bij Neerlands mooiste discotheek. Afgelopen week stond er een stukje in de Tubantia met de vraag als kop : “Wat dooft er eerder in de disco, het licht of het virus”? Wat mij betreft is het antwoord daar heel simpel op…

(meer…)

Tweede kans…

Iedereen heeft het recht op een tweede kans. Een kans om te bewijzen dat je het wel goed kunt doen. Een gelegenheid om te laten zien dat je hebt geleerd van de eerste keer toen het fout ging. Het geven van tweede kansen is een gebaar van vertrouwen, van vergeving en van compassie. Een extra kans krijgen geeft je moed en energie om het nu echt beter te gaan doen…

(meer…)

The Ferd…

Als je dacht dat we alleen in Goor ‘probleemwijken’ hadden, voor zover je dat gelooft, kunnen ze er in het westen van het land ook wat van. Er staat daar een alleraardigst optrekje met een mooie grote gracht er omheen. Het gigantische gebouw heeft niet alleen te kampen met achterstallig onderhoud, maar begint nu zelfs van binnenuit te rotten. Zelfs de welriekende geur van een nieuw gekweekte soort Goorse Dahlia kan de stinkende puinhoop niet verhullen…

(meer…)

Zonnedael…

Mag ik er zijn? Waar moet ik zijn? Ben ik gewenst? Waarom mag ik niet leven zoals ik dat wil? Waarom is de maatschappij en overheid zo bang voor mij? Ben ik dan écht zo bijzonder? Dit zullen de vragen zijn die woonwagen-strijders in Goor zoal hebben, kan ik me voorstellen. Zoals de vroegere woonwagennomaden trekken ze van stek naar plek, van berm naar plantsoen én van Kevelhammerhoek naar Gruttostraat…

(meer…)

Johan Derksen-tje…

Een bijzondere zomer en dat was het. Weken vrij voor de boeg zonder er vooraf echt een invulling aan te hebben geven. Het risico van zo’n loze tijd vrij in het vooruitzicht is dat je gaat lamballen bij het leven. Om eerlijk te zijn, wat heb ik m’n cerveza op ons vakantieadresje in Spanje gemist. Heimwee naar de drukte op de gezellige boulevards met dampende terrassen en hossend dronkenmansgelal…

(meer…)