Tweede kans…

Iedereen heeft het recht op een tweede kans. Een kans om te bewijzen dat je het wel goed kunt doen. Een gelegenheid om te laten zien dat je hebt geleerd van de eerste keer toen het fout ging. Het geven van tweede kansen is een gebaar van vertrouwen, van vergeving en van compassie. Een extra kans krijgen geeft je moed en energie om het nu echt beter te gaan doen…

Iedereen heeft wel eens een tweede kans gekregen. Of je nu gewoon een hard werkende burger bent die een aantekening in z’n strafdocumentatie krijgt na het overtreden van een Corona-maatregel of je bent toevallig de Minister van Justitie; iedereen krijgt die kans. Sommige mensen moeten jaren lang knokken voor hun kans op een vaste plek waar ze mogen wonen en anderen wordt het leven weer zuur gemaakt omdat ze niet de kans krijgen van het predicaat ‘fraudeur’ af te komen bij de kinderopvangtoeslag-club. Laten we het er maar op houden dat het leven en kansen krijgen soms ongelijk verdeeld is. Het maakt blijkbaar nogal uit wat je beroep en afkomst is.

Ook ik kreeg een tweede kans, om precies te zijn op 5 september 2019. Die dag markeert een punt in mijn leven waar alles anders zou gaan lopen. Meneer Kremers was te zwaar…en niet zo’n klein beetje ook. Een jaar lang had ik me overgegeven aan diëtisten, ziekenhuisspecialisten, lifestyle-coaches en psychologen. De ‘beul’ bij het begeleid sporten vergeef ik van mijn leven niet. Een jaar lang kreeg ik de kans om een nieuwe levensstijl eigen te maken die ik voor de rest van mijn leven vol zal moeten houden. Bloed, zweet en vooral tranen heeft het me gekost, de moeilijkste tijd in mijn leven tot nu toe. Niet zozeer dat ik het moeilijk vond om die frikandel speciaal te laten staan, maar meer wat die psycholoog met me deed. Bewust gemaakt worden doet soms echt heel erg veel pijn.

5 september 2019, ’s ochtends om 09.00 uur gaat er een lange naald in mijn hand voor een infuus om een paar uurtjes later wakker te worden op de uitslaapkamer. De operatie is gelukt en vanaf nu heb je een maaginhoud van een kop soep. “Ik hoop dat je goed hebt opgelet bij je lifestyle-coach, want je zult het nu meer nodig hebben dan ooit”, zei de dokter aan mijn bed.

Nu precies een jaar later ben ik een halve Niels, letterlijk. Mijn gezondheid en energie is daarentegen het dubbele geworden. Wat ben ik dankbaar voor die tweede kans om te leven. Ik beloof het beter te doen in de tweede helft. Ik gun iedereen een tweede kans…ook wel drie, vier, vijf…..

Namens Niels,
Een fijne dag…

Gerelateerde berichten

  • #doesnormaal…14 september 2021 #doesnormaal… Al zo’n anderhalf jaar zitten mijn collega’s en ik in het weekend op de bank met de beetjes omhoog. Waar eerder de zaterdag overdag in het teken stond van een beetje kalm aan doen want […]
  • Twee frikandell’n, rauw!7 september 2021 Twee frikandell’n, rauw! Twee frikandel’n, rauw! Wat veur’n pil’n mot ie hem’n dan? Wat mankeert oe! Zo’n jongen kearl en dan a an de medicatie? Voordat ik een antwoord kon geven was hij alweer in gesprek met […]
  • Laat het niet voor niets zijn geweest…31 augustus 2021 Laat het niet voor niets zijn geweest… Van de week zat ik met buikpijn voor de televisie. Beelden van wanhopige mensen die zich vastklemden aan een opstijgend militair vliegtuig. Hangend aan een vleugel, wetende dat je dat […]
  • Dromen, durven en doen…24 augustus 2021 Dromen, durven en doen… Ik dagdroomde nogal eens over wat ik altijd nog eens zou willen doen. Deze 'kort-sluitinkjes' komen bij mij meestal voor in een periode waarin je alle tijd van de wereld hebt om er over […]
  • Allemachtig wat prachtig…29 juni 2021 Allemachtig wat prachtig… Het eerste weekend in anderhalf jaar waarin het leek dat de wereld een beetje open ging en alles weer liet zien wat het leven zo mooi maakt. Met elkaar en samen een feestje vieren. Het […]