Geruisloos achttien…

Twee jaar lang tussen niezende en snotterende blagen van een jaar of vijftien. Jongeren die zich maar moeilijk hielden aan alle maatregelen die op dat moment van kracht waren. Afstand houden? Wat is dat? Het liefst eten ze uit elkaars chipszak en lurken ze met hetzelfde gemak aan elkaars blikje stuiterballenwater. In de gangen van de school met tegenzin een mondkapje en in de kantine bij elkaar op schoot…

En om eerlijk te zijn, ik had het waarschijnlijk niet anders gedaan op die leeftijd. Isolatie is niets voor mensen. We zijn nu eenmaal sociale wezens. Twee jaar lang dacht ik dat ik immuun was, dat ik bepaalde receptoren niet had en het virus simpelweg niet kon krijgen. Als er toch iemand continu in de ‘frontlinie’ van besmettingshaarden is geweest…

Zelfs toen thuis iedereen Corona had, bij mij geen centje pijn. Natuurlijk moest ik dat even laten weten aan de hoopjes ellende op de bank, diep weggekropen onder een dekentje, door iets te brabbelen over het sterke geslacht. Onoverwinnelijk zijn en ‘stel oe neet an’. Maar zoals zo vaak had ik achteraf gezien weer een iets te grote mond. Beginnende hoofdpijn, spierpijn en niet fit. Ik gooide het in eerste instantie maar op dat nachtje doorzakken bij dat ene thuiskroegje. Met het uur werd ik beroerder tot uiteindelijk het zelftestje twee streepjes aangaf. En dán ga je best af kan ik je vertellen. Twee jaar lang grote bek en er dan als een natte vaatdoek bij hangen. Zacht hoongelach klonk vanaf de bank waar Kwik en Kwek een spelletje op de Wii aan het spelen waren. “Papa, stel oe neet zo an, oale wief”. Tja, karma.

Het zal toch niet! Twee jaar in het weekend thuis, niet kunnen werken aan de deur van de disco en nu alles open gaat moet ik me ziek melden? Het was de realiteit. Afgelopen zaterdag kon ik de schade inhalen en was het weer als vanouds druk gezellig in de mooiste discotheek van Nederland, bij ons net iets over de bult. Ondanks dat we nog steeds te maken hebben met de grootste oplichtingszaak aller tijden door je eerst te moeten laten testen voor toegang, is het bijna weer als vroeger. Met name de jeugd is lekker gemaakt met het vooruitzicht vrij toegang te hebben als de boel weer open gaat in ruil voor een prikje. Hoe ongelofelijk bedonderd kun je worden door nu eerst te moeten testen.

Een dame van achttien komt bij me lopen en vraagt waar ze muntjes kan kopen en waar de polsbandjes te krijgen zijn voor de alcoholistische versnaperingen. “Ik schaam me eigenlijk een beetje. Ik ben achttien maar dit is de eerste keer in mijn leven in een disco en ik vind het héél spannend”.

Hele volksstammen die de mooiste tijd van hun leven aan zich voorbij hebben zien trekken. Ze zijn geruisloos achttien geworden.

Je hoeft je niet te schamen meid. Ik ben blij dat je er bent, veel plezier. Je heb nog iets in te halen.

Namens Niels,

een fijne dag…

Gerelateerde berichten

  • Het is een keus…21 december 2021 Het is een keus… Zorg dat je je werk-laptop mee naar huis neemt, net zoals je inlogtokens en werk-GSM. Check of je belangrijke dossiers in je tas hebt gestopt en digitaliseer zo veel mogelijk. Misschien […]
  • Mij niet bellen…22 september 2020 Mij niet bellen… Regel één is ontkennen. Als het niet meer te ontkennen is, moet je het ontkrachten of verwarring zaaien. Dit is een welbekende strategie die zijn dienst al lang heeft bewezen. Iets anders […]
  • Vrijheid als mens…14 april 2020 Vrijheid als mens… Het was een bijzonder Pasen. Geen gezellige Paasmaandag in het centrum van Goor en genieten van de verschillende bandjes en artiesten tijdens het Bigbandfestival. Geen pilsjes happen bij […]
  • Cruciale beroepsgroep…17 maart 2020 Cruciale beroepsgroep… Wat saai is het eigenlijk als alles om je heen tot stilstand komt. Veel dingen die het leven een stukje leuker maken zijn gesloten en dat contact vermijden met andere mensen is niet zo […]
  • Proefballonnetje…24 mei 2022 Proefballonnetje… Wat een boer niet kent, vreet hij niet. Hopen op andere uitkomsten als je alles hetzelfde blijft doen.Volgens Einstein ben je dan een dwaas. De Hof heeft zijn eigen ‘Mark Rutte-probleem’. […]