Control-alt-delete…

En dat was hem dan weer. Een bloedhete zomervakantie is ten einde. De kratten bier maken plaats voor gezonde sapjes en de BBQ gaat voor nu weer even achter de schuine kant. Het ritme van de wekker en uur en tijd wordt weer het normale leven. Voor mij was het gisteren zover en om eerlijk te zijn viel het niet mee na een dorstig weekendje bij onze ‘noabers’ in Markelo…

Na een periode van rust en vakantie is het net alsof de knopjes ‘control-alt-delete’ ingedrukt zijn bij mijn hersens. Ik moet diep nadenken bij de meest basale dingen. Namen die ik ben vergeten, wachtwoorden en inlogcodes die ik me niet meer kan herinneren en waar heb ik toch die sleutels van mijn ladeblok gelaten? Na de lunch krijg ik een dipje, het moment waar ik tijdens de vakantie regelmatig de binnenkant van m’n ogen bekeek. Maar ja, dat staat een beetje raar op het werk…

En zo zijn er wel meer dingen raar. Een hotel in Albergen wat onder, op z’n zachts gezegd, bijzondere omstandigheden wordt opgekocht en buiten medeweten van de gemeente ingezet gaat worden als opvang voor vluchtelingen. Raar is het ook dat in één van de rijkste landen ter wereld tot ruim 700 asielzoekers op een smoezelig grasveldje moeten bivakkeren in de nacht.

Dat er vele huishoudens zijn, die voorheen met gemak rond konden komen, nu ineens de eindjes niet meer aan elkaar geknoopt krijgen. Niet raar is het dan dat voedselbanken meer en meer klanten verwelkomen. Raar dat de boer aan deze kant van de paal weg moet omdat het bedrijf grenst aan een Natura 2000 gebied en dat de boer in Duitsland, soms maar op steenworp afstand, juist een vergunning krijgt om een keer zo groot te worden.

Raar dat je in elk land waar je doorheen komt, op weg naar je vakantieverblijf in Spanje, goedkoper kunt tanken dan bij de pomp om de hoek in eigen land. Raar ook dat ze in Luxemburg ’s nachts om 01.30 uur met zes kassa’s de rijen proberen weg te werken van mensen die drank en sigaretten willen inslaan. Je bent daar dief van eigen portemonnee als je niet rookt of drinkt lijkt het wel. En dan hebben we in Nederland discussies over rookvrije generatie en rookvrije terrassen. Eén Europa hebben ze het dan over maar volgens mij hebben we maar één gemeenschappelijke deler en dat is dat we met hetzelfde muntstukje betalen.

En weet je wat ik verder ook echt heel erg raar vind? Dat een stukje Scherpenzeelseweg voor de derde achtereenvolgende keer eruit ligt en dat je halsbrekende capriolen moet uithalen om aan de andere kant van Goor te komen. Maar zoals ik al zei, mijn brein moet nog een beetje opstarten. Misschien snap ik het volgende week allemaal een beetje beter.

Namens Niels,

een fijne dag…

Gerelateerde berichten

  • Hobbelig knollenveld…18 september 2018 Hobbelig knollenveld… Het was landelijk nieuws: “Boomvergiftiger actief in Goor”, kopte de headline op de website van de NOS. Naast randdebielen die gebakken sponsjes verstoppen voor honden, hebben we nu dus […]
  • Nooit wier kom’m…3 april 2018 Nooit wier kom’m… Ik schrijf deze column net nadat ik terug kom van het bBgband-festival in ons Goorse centrum. We hebben de hele middag vertoeft bij het gezelligste café van Goor. En tja, dat doen wij, de […]
  • Zomaar een maandag…16 mei 2017 Zomaar een maandag… Het was een zwaar weekend. Laat geworden en maandagochtend te laat uit bed. Als er nu niets tegen zit, kan ik het misschien nog net redden om op tijd op m’n werk te zijn. Snel uit bed, […]
  • Foodprint…27 september 2022 Foodprint… Je zal vandaag de dag ‘starter’ zijn op de woningmarkt. Ik vraag me wel eens af hoe jonge mensen dat fiksen als je voor een starterswoning een dikke drie ton moeten lappen. De […]
  • Pot en ketel…20 september 2022 Pot en ketel… Soms heb je van die dagen dat je denkt van ‘Huhh, zeg ik nu iets heel erg geks’? Tuurlijk is het zo dat we niet allemaal dezelfde mening hebben. Gelukkig maar. Kritieken, discussie en […]