Mos-ie, Mos-ie…

Now we are talking! Na jarenlange versaaiïng begint er nu eindelijk een beetje licht aan de horizon te gloren. We krijgen waarachtig een heuse sushi- toko in ons idyllische stadshart. De hen’n kroam van poelier “Le Coq” gaat plaats maken voor sushibar “Moshi, Moshi”. Deze woorden zeggen Japanners het eerst als ze de telefoon opnemen. Het is iets van “hé hoi, spreekt u maar”. De persoon aan de andere kant zal dan wel iets zeggen van: “Moshi-wat” of zoiets. Maar volgens mij betekent Moshi, Moshi gewoon lekker morsen met van die vrettestokjes, mos-ie, mos-ik.

Voor de iets meer gezellige gevulde medemens onder ons, is het eten met die klungelstokjes een ultiem hulpmiddel om eens een beetje minder te eten. Ik ben gewoon een keer zoveel tijd kwijt om iets in m’n mond te krijgen dan gewoon met een redelijke grote-passen-snel-thuis-lepel. Moet je eens proberen rijst te eten met die krengen. Ik snap d’r geen bal van dat die gasten dat kunnen.

Een paar weken geleden had onze personeelsvereniging van het werk een activiteit georganiseerd in Borne bij Jasmin Garden, ook zo’n sushi-vreetschuur. We werden onderworpen aan een workshop sushi maken en bier drinken. We moesten met z’n allen om een grote bar gaan zitten en
Mister Miyagi stond achter de bakplaat om het allemaal wel even voor te doen. Sushi eten gaat nog wel, maar om het zelf te maken is toch echt andere koek. Blokje rijst kneden met je vingers, stukje zalm erop, zeewier blaadje er om heen prutsen en dan nog een beetje hete pepers d’r bij op en klaar is Kees.

Het voorbeeld van Mister “wax on, wax off” zag eruit als een plaatje, die van mij meer als een dikke ontplofte sigaar. Tijdens het tweede deel moesten we aan de slag met die kleine rieten matjes waar je de boel mee kunt oprollen. Nou, ik rol de matt’n ook op als het zo door gaat. Op het laatst was ik er zo zat van dat ik het voer gewoon aan die stokjes prikte. Ondertussen zie ik in m’n ooghoek zo’n Geisha (Japanse gastvrouw) aankomen met een kom soep zonder lepel. Hoe dan, denk ik dan. “Geisha” zal wel te maken hebben met “grijs haar”, want dat kreeg ik er zo langzamerhand van. Verhongeren doe je d’r als je niet oppast.

Nee, maar als echte sushi liefhebber ben ik zeer in m’n nopjes met zo’n winkel in ons centrum. Keer wat anders dan een broodje ooien-kut met stink-uit-de-bek-saus of nummeltje 79 met bami en kloepoek bij. Allerlei soorten eten vanuit alle uithoeken van de wereld. Ik hou d’r van. Het volgende etablissement mag van mij wel een goede Indiër zijn, Kamasutra genaamd of zo…

Namens Niels,
een fijne dag

Gerelateerde berichten

  • Nooit wier kom’m…3 april 2018 Nooit wier kom’m… Ik schrijf deze column net nadat ik terug kom van het bBgband-festival in ons Goorse centrum. We hebben de hele middag vertoeft bij het gezelligste café van Goor. En tja, dat doen wij, de […]
  • Wen d’r maar aan…2 oktober 2018 Wen d’r maar aan… Wees loyaal, koop lokaal. Dat was volgens mij de leus die we oneindig vaak moesten horen als het aankwam op het ondersteunen van de ondernemers in het Goorse centrum. In de loop der jaren […]
  • Wereldvreemde krokodillentranen…24 september 2019 Wereldvreemde krokodillentranen… Hoe kan mijn column deze week anders gaan dan over de verschrikkelijk liquidatie op de advocaat van de kroongetuige in het “Mocro-maffia” proces. We hebben allemaal kunnen zien wat er is […]
  • Winnaar…6 maart 2018 Winnaar… Gisteren verjaarde ik. Weer een jaartje erbij en daarmee staat de teller op 39. Vroeger was je verjaardag een dag waar je weken naar uit keek, waar je nachten niet van kon slapen. Het was […]
  • Twee emmertjes water halen…19 juni 2018 Twee emmertjes water halen… Vorige week was het de week van d’r op of d’r onder. Duizenden leerlingen in het voortgezet onderwijs kregen te horen of ze hun fel begeerde diploma hadden behaald of dat er toch een […]