Verhuftering…

Jaren geleden moest je je mond spoelen als je het woord ‘shit’ had gezegd. Dat kon toch absoluut niet. Net zo min als de woorden ‘gadverdamme’, ‘fuck’ en ‘kolere’. De juf of meester belde dan naar huis om melding te maken van het feit dat ze het vervelend vonden dat ze nu al twee keer hadden gezien dat kleine Niels z’n stoel niet op de tafel had gezet aan het einde van de lesdag…

(meer…)

We vierden het leven…

Afgelopen vrijdag was het dan zover. De laatste telg uit de familie stapte in het huwelijksbootje. Mijn broertje, helft van een tweeling met mijn zus, trouwde met zijn lief. Een huwelijksvoltrekking met bijbehorend feest dat niet standaard was. In plaats van enkel maagdelijk wit was het ‘black and white’ wat de klok sloeg…

(meer…)

Teugelloos…

Men schijnt zich zorgen te maken over het ’teugelloos’ drankgebruik van de inwoners van onze Hof. Teugelloos; zonder teugels, onbesuisd, loszinnig en buitensporig, vertaalt de Dikke van Dale dit woord wat vast en zeker bedacht is door de zoveelste ‘deugflamoes’. Waarschijnlijk een ouwe geitenbreier die een mystery guest af stuurt op de plaatselijke horeca en hun QR-code op hun kop hebben getatoeëerd…

(meer…)

Deugflamoezen…

We mogen allemaal graag klagen en zeuren. Niet veel deugt en het liefst zijn we overal tegen. Tegen zijn omdat het kan, niet zozeer omdat we het ook echt vinden. Vrijheid van meningsuiting is een groot goed en daar maken we gretig gebruik van. Wee degene zijn gebeente die hier ook maar de kleinste poging onderneemt afbreuk aan te doen…

(meer…)

Niet tegen mama zeggen…

Een groot privilege van werken in het onderwijs is toch wel dat je de bevoorrechte positie hebt tijdens alle schoolvakanties vrij te zijn. Toen dochterlief nog klein was, nooit gedoe met oppas en het scheelde een boel knaken voor buitenschoolse opvang. Nog vers in mijn herinneringen stonden die weken bol van koekjes bakken, vingerverf-schilderijen kliederen én appelmoes maken van onze eigen appels…

(meer…)

Het benam m’n adem…

Vorig weekend hebben we met ons clubje motormuizen het seizoen afgesloten met een tripje naar de Eifel in Duitsland. Onze bestemming was Ahrweiler aan het stroompje de Ahr. Het kalme beekje dat later een kolkende massa van dood en verderf zou worden. Ik ben niet snel van mijn stuk te krijgen, maar wat we daar aantroffen benam mij alle woorden en adem…

(meer…)

Waanzin is…

Bemoeizucht. Ik kan er ontzettend slecht tegen. Wat is dat toch steeds dat een bepaald groepje mensen continu over een ander groepje wat te zeggen wil hebben? Of het nu gaat over alcohol, roken, vlees eten of af en toe lurken aan een pretsigaret, vaccineren of niet, het is niet goed of het deugt niet…

(meer…)

Wees welkom…

Wat een boffers zijn het. De nieuwe ingeschreven Gorenaren van ná 1 september 2020. Ze worden uitgenodigd door het welkomstcomité van de gemeente. Het opperhoofd kon een gaatje vinden in haar agenda die vol stond met theekransjes van 50-jarig getrouwden en kranige knarren die de respectabele leeftijd van 100 jaar hebben bereikt. Bijzonder fijn dat de wethouders zich los konden maken van dingen bedenken die niemand wil en ook act de présence kunnen geven…

(meer…)

Kleuterende prutsers…

Stank voor Ank en de zaag onder de stoel van Kaag. De rij met afdruipende bewindslieden lijkt oneindig te worden. Ze gunnen elkaar alles, behalve lucht. Waar Koning Willy jaarlijks oproept tot verdraagzaamheid en bazelt over de participatiemaatschappij, vechten ze elkaar de tent uit in het episch centrum van de macht, of chaos zo je wil…

(meer…)

#doesnormaal…

Al zo’n anderhalf jaar zitten mijn collega’s en ik in het weekend op de bank met de beetjes omhoog. Waar eerder de zaterdag overdag in het teken stond van een beetje kalm aan doen want “ik moet vannacht nog werken in de disco”, doven nu de lampjes zo rond een uurtje of elf ’s avonds in casa Kremers. Af en toe is er nog wel eens een drankje bij een gastvrije eindredacteur die ook wel van een beetje gezelligheid houdt, maar voor de rest is het maar een stille aangelegenheid die weekenden…

(meer…)