Lente…

Voorjaar! Ik word er vrolijk van. De klok verzet zich en maximaal gebruik maken van dat uurtje extra licht en tijd. De koeien zijn door het dolle heen als ze al dat verse groene gras voor de neus krijgen. Prachtig gezicht om eens te gaan kijken bij een boer in de omgeving als hij z’n vee voor het eerst naar buiten doet. Lijkt wel een beetje op de eerste avond dat de kroegen weer open mochten…

(meer…)

Een dag niet beperkt is een dag niet geleefd…

Vanaf morgen zijn we eindelijk af van alle beperkende coronamaatregelen in ons leven. Weer lekker overal zonder stofmasker naar binnen en niet eerst een staaf in je gok om bij een evenement of disco een voet over de drempel te mogen zetten. Nederland kan van het staatsinfuus en met een dikke rode stift zetten we een nog dikkere punt…

(meer…)

Praktisch onmisbaar…

Opzitten en stil zijn. Let op en neem over wat er op het bord geschreven wordt. Schrijf de aantekeningen over en leer ze uit je hoofd. Uren met je neus in stoffige boeken waar af en toe een bladzijde uit ontbrak. De meeste schoolboeken gingen al een ronde of tien mee en aan het einde van het jaar kon je ook nog eens ‘boete’ betalen als er ezelsoren aan zaten…

(meer…)

Geruisloos achttien…

Twee jaar lang tussen niezende en snotterende blagen van een jaar of vijftien. Jongeren die zich maar moeilijk hielden aan alle maatregelen die op dat moment van kracht waren. Afstand houden? Wat is dat? Het liefst eten ze uit elkaars chipszak en lurken ze met hetzelfde gemak aan elkaars blikje stuiterballenwater. In de gangen van de school met tegenzin een mondkapje en in de kantine bij elkaar op schoot…

(meer…)

Gelakte nagels en machinegeweren…

We hebben allemaal de afgelopen twee jaar een uitgesproken mening kunnen ontwikkelen over wat ons zo ontzettend uit elkaar heeft gedreven. Minder eensgezindheid en meer tegenstelling. Wantrouwen en in enkele gevallen zelfs fysiek verzet. Maar dat alles valt in het niets bij wat er zich vorige week onttrok op een goede 1800 kilometer van ons bed. En zo heel erg ver weg is dat helemaal niet; naar Barcelona telt het een kleine 1600 kilometer…

(meer…)

De nacht staat op…

Eventjes leek het er van de week op dat ik m’n beveiligingstenue weer uit de kast kon halen. Ik had al gekeken of hij er nog hing. En jawel hoor, helemaal achterin, op een hanger precies zoals ik hem maanden geleden had achtergelaten. Acht keer in twee jaar tijd heb ik hem gebruikt. Later bleek dat m’n zaterdagavondkloffie helaas nog even moest wachten…

(meer…)

Olympisch boter…

Op social media zagen we afgelopen week plaatjes voorbij komen van ene Marco B. Voorheen getalenteerd zanger en jurylid. Struinend met plastic tassen aan een karretje leek het erop alsof hij zijn werkterrein had verplaatst naar de Dam. Voor zich op de grond een pet, voor een euro doet hij z’n kunstje…

(meer…)

Zoet en zuur…

Het dampte, het prikkelde en het lachte. Het was weer zoals vroeger dat je voor de eerste keer uit mocht. Eindelijk weer naast mijn mede-nuilers aan de toog. Wat is het toch fijn om een hele avond te drammen over eigenlijk niets. Dom zeuren over wat je mee hebt gemaakt de afgelopen maanden en er al pratende achter komen dat dat eigenlijk helemaal niet zo veel was…

(meer…)

Wat zou je doen dan…

Wie had dat gedacht? Van een draaiende stoel naar een draai om de oren. Persoonlijk heb ik die flutprogramma’s altijd al gezien als een ordinaire vleeskeuring. ‘Vunzige’ Marco en ‘Open rits’ Ali onder begeleiding van ‘Vieze’ Jeroentje in het orkest. Dan krijgen ‘met het stokje’ zwaaien en ‘knuffel-marokkaan’ toch ineens een hele andere lading…

(meer…)

Als een stinkende frisse wind…

Er lijkt een parallelle wereld te bestaan waar alles verder gaat. Over gaat tot de orde van de dag om te vergeten wat de pijn van gisteren was. In deze schijnwereld leven en leefden de bewoners onder dikke zware stenen. Dit ontnam hun het zicht op de werkelijkheid. Het ontbreekt in de diepe gewelven aan gevoel en inlevingsvermogen…

(meer…)