Bock um d’r op…

Op het moment van schrijven zit ik in onze lichte uitgebouwde serre. De plek waar ik het afgelopen jaar veel uurtjes heb doorgebracht. Een beetje te veel uurtjes als het aan mij ligt. Door de raampartij kijk uit op onze tuin met cosy ingerichte blokhut. Een Douglas-houten onderkomen compleet met een warme houtkachel, fijne leren gemak fauteuils met berenvelletjes en een zelf gefabriceerde primitieve buitenkeuken. Choco en een blik knakworsten zijn al snel een keer warm te krijgen…

(meer…)

Bitcoins voor je data…

Precies twee weken geleden schreef ik een stukje over het Ministerie van Oorlog met hun, op z’n minst gezegd, dubieuze handelswijze als het aankomt op het verzamelen en beheren van gevoelige informatie over burgers. Ik noemde deze club toen ‘Picco Bello B.V.’. Na afgelopen week moeten we tot de trieste conclusie komen dat we in De Hof de dochteronderneming aan het werk hebben van deze firma. Laten we ze hier voor het gemak ‘Pinokkio B.V.’ noemen…

(meer…)

Waar nadenken stopt…

Ik ben nogal van de quotes. Korte zinnen met een paar woorden die in één keer helemaal raak zijn. Waar je over gaat nadenken en waar je je bolletje over breekt om te bepalen of je het er nu mee eens bent of dat het toch anders zit. Bij sommige quotes kan ik niet beslissen of het nu waar is of ver gezocht. Het verwart soms en vaak laat het zich voor meerdere uitleggen lenen. De meester in quotes is voor mij toch echt wel Albert Einstein…

(meer…)

Pico Bello B.V…

Stel je eens voor dat je aan het hoofd staat van een bedrijf met een slordige 11 miljard per jaar aan omzet. Het bedrijf houdt zich bezig met staatsveiligheid, geavanceerde wapensystemen en zo af en toe laat het zich ook gewillig inzetten tegen de eigen bevolking en zorgt ervoor dat wanhopige boeren niet te dicht in de buurt kunnen komen van het machtsimperium…

(meer…)

Het zal me jeuken…

Hoe alles anders wordt. Hoe de dingen om je heen veranderen. Hoe je je steeds meer lijkt te moeten aanpassen. Hoe er onder maatschappelijke druk telkens op gewezen wordt dat bepaalde gewoonten blijkbaar niet meer kunnen. Ik ben me vaak niet echt bewust van die veranderende mentaliteiten en ben er ook niet zo mee bezig…

(meer…)

Wonderlijk verschijnsel…

Zoals zovelen heb ik de afgelopen week het bijzondere schouwspel in Amerika gadegeslagen. Het duurde nogal voordat de bevolking te horen kreeg dat Joe Biden hun nieuwe Uncle Sam werd. De uitslag wou als een vast zittende scheet maar niet de wijde wereld in komen. Democratie is soms wat rommelig. Voor zover je van een ‘democratie’ kunt spreken door een heel bijzonder kiessysteem met kiesmannen. Ze zullen het daar vanaf nu moeten doen met een oldtimer die bij een eventuele tweede termijn overgegaan is tot fossiel. Maar waar nemen de Amerikanen nu eigenlijk afscheid van?

(meer…)

Kijk en oordeel…

Op aanraden ben ik er afgelopen weekend eens voor gaan zitten om de documentaire ‘Cannabis’ te bekijken. ‘Cannabis’ is een zes-delige documentaireserie, uitgezonden door de NPO, waarin de opkomst en ondergang van cannabiskoning Johan van Laarhoven wordt verteld en de achtergronden uiteen worden gezet van vijftig jaar gedoogbeleid in Nederland. Nu schrijf ik wel vaker dat ik van m’n stoel kletter van wat ik soms hoor, zie en lees…maar deze keer was het bijna letterlijk…

(meer…)

Een leven lang quarantaine…

Normaal rond deze tijd maak ik er een sport van om het meest goedkope tripje op de kop te tikken naar een warm oord in februari. Boeken via de grote aanbieders online of reisbureaus doe ik al jaren niet meer sinds ik in de gaten kreeg dat ik die honderden euro’s niet sneller zelf kon verdienen. Gewoon zelf contact leggen met het hotel en er eigenhandig losse vliegtickets bijboeken bij een prijsvechter in de lucht…

(meer…)

Hej d’r last van?…

Hoe moeilijk kun je het elkaar soms maken? Gisteren scrolde ik door nieuwsberichten op de verschillende nieuwssites die onze Hof rijk is en bemerkte een boel wrevel. Of het nu gaat over woonwagenplaatsen, opvang van leerlingen bij ‘De Wonderschool’ in het pand van een voormalige kleuterschool, gedoe over de nieuw te bouwen Lidl op de plek van de Rabo óf nieuwbouw achter ‘De Ster’. Het is allemaal niet goed of het deugt niet…

(meer…)

Alsof je een emmer leeg gooit…

Soms moet je keuzes maken. Waar kies je voor? De CV-ketel die aan vervanging toe is of dat voortuintje aanleggen? De wasmachine, die op z’n laatste koolborstels loopt, of toch die droomauto aanschaffen? Het zijn keuzes die we allemaal dagelijks maken. In huize Kremers wordt in eerste plaats de afweging gemaakt wat echt prioriteit heeft en wat kan wachten. Een jaar of twee geleden hadden we het plan ons huis milieuvriendelijker te maken. Beter voor het milieu en beter voor onze knip was het idee…

Zonnepanelen, isoleren van muren, vloer en dak, warmtepompje en een pellet-kachel om de boel warm te houden. Voortvarend als we waren overal offertes aangevraagd en eens geïnformeerd naar het energiefonds waar je bijna voor niets geld kunt lenen om te verduurzamen. Alle plussen en minnen onder elkaar kwamen we op een beste duit om onze plannen te verwezenlijken.

We spraken af om een jaar flink te gaan sparen om het te lenen bedrag zo laag mogelijk te houden. Ik hou niet van schulden. We beginnen in dat “spaarjaar” met de kleine dingen die snel op te lossen zijn en niet veel hoeven te kosten. Overal led-verlichting die vanzelf uit gaan als je er niet bent, tochtstrippen, waterbesparende douchekop en ’s nachts de wasmachine aan.

Toen brak er een tijd aan waar we helaas veel zorgkosten gingen maken. De ene rekening na de andere van het ziekenhuis viel op de mat. Onze energieleverancier verhoogde zijn tarieven en de gemeentelijke belastingen gingen zoals ieder jaar weer iets omhoog. De hypotheekrenteaftrek daalde en de naschoolse opvang deed er ook een paar procentjes bij. De kinderopvangtoeslag van de overheid steeg uiteraard niet mee en per saldo scheelde dat weer een paar tientjes in de week in de min welteverstaan.

De tering naar de nering was het verhaal. Het geld stroomt van je af alsof je een emmer leeg gooit. Met kwartjes moet je het verdienen terwijl het er met euro’s uitvliegt. Niet tegen te werken. Het verduurzamen van ons huis was geen prioriteit meer en de map met zorgvuldig uitgekozen aanbieders verdween al snel onder in de kast. Want tja, wat heeft op dit moment prioriteit?

Twee ton per jaar voor het onderhoud van een gemeentehuis, wat voor een groot deel leeg staat. Daar bovenop nog eens acht ton voor ‘noodzakelijk’ onderhoud voor een gebouw van 15 jaar oud. Snel rekensommetje leert dat dat kreng in de jaren dus al krap vier miljoen heeft gekost.
Aan de andere kant wijken vol asbest, de noodzaak van een voedselbank, ’t Doesgoor dat schreeuwt om middelen voor welzijnswerk en de overdaad van niet gewilde onkruid-tuinen door heel Goor.

Huize Kremers staat dus niet alleen in het niet op orde hebben van prioriteiten…

Namens Niels,

een fijne dag…